кулгили

сфт. 1. Кулги қўзғатадиган, кулдирадиган; қизиқ.

Гўё зеҳни боягидан ҳам ўткирлашиб, тили бийронлашиб кетгандай, шўх, кулгили гаплар хаёлига ўзидан-ўзи қуйилиб келарди. — О. Ёқубов, Мирзатерак

2. Масхара ёки калака бўладиган.

Уларнинг [Элмурод билан Гулсумнинг] усти-бошлари батамом ивиди. Шундай кулгили бир ҳолда гузарга кириб бормаслик учун, қишлоқ четидаги эски бир эгасиз уйнинг айвонида ёмғирнинг тўхташини кутдилар. — П. Турсун, Ўқитувчи