kulgili

sft. 1. Kulgi qoʻzgʻatadigan, kuldiradigan; qiziq.

Goʻyo zehni boyagidan ham oʻtkirlashib, tili biyronlashib ketganday, shoʻx, kulgili gaplar xayoliga oʻzidan-oʻzi quyilib kelardi. — O. Yoqubov, Mirzaterak

2. Masxara yoki kalaka boʻladigan.

Ularning [Elmurod bilan Gulsumning] usti-boshlari batamom ividi. Shunday kulgili bir holda guzarga kirib bormaslik uchun, qishloq chetidagi eski bir egasiz uyning ayvonida yomgʻirning toʻxtashini kutdilar. — P. Tursun, Oʻqituvchi