кулги

от 1. Хурсандлик, вақтичоғлик ва завқланишни ифодаловчи, бўлиниб-бўлиниб чиқадиган товушлар, овозлар.

Самимий кулги. Залда кулги кўтарилди.

Сидиқжон кимнингдир қаттиқ кулгисидан уйғониб кетди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Қоғози кўчган деворлар, тоза бўлса ҳам, эскириб кетган дарпарда, сарғайган чойгумни кўриб, қаноат ҳосил қилди, шекилли, яна кўзларида кулги ўйнади. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

2. Мазах ёки калака қилинадиган нарса; калака, мазах ифодаси; масхара.

Бу ўринсиз ишдан Офтоб ойим аччиқланди: — Маним ҳолим сенга кулгими, қизим? — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Биронтасини чақирсам, кейин, албатта, масхара қилишади, кулги, мазах учун уларга баҳона топилади, деб ўйлади Гулнор. — Ойбек, Танланган асарлар