койимоқ

фл. 1. Танбеҳловчи гап, сўз айтмоқ, танбеҳ бермоқ, уришиб қўймоқ.

Она бўлгандан кейин вақти келса — койийди, вақти келса эркалайди. — Т. Обидов, Юсуфжон қизиқ

— Нормурод ака, — деди у, — сиз ишни буздинг, деб мени койидингиз, эҳтимол, билмасдан, тажрибасизликдан бузган бўлсам. — С. Айний, Қуллар

2. айн. Койинмоқ.

Мулла Норқўзи бу одамнинг оддий ҳақиқатни англамаслигидан койиди. — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин

Раҳимнинг ўзбошимчалигидан [Умурзоқ аканинг] бунчалик койиб гапириши Қудратни янада ҳушёр қилди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

3. ком қўлл. Бирор нарса тайёрлаш учун уринмоқ, овора бўлмоқ.

Ёʻлчи қишлоқдан келтирган халтани кампирга узатди: — Аям бериб юборди, қурут — Садағаси кетай, — кампир халтани ушлагиси ҳам келмай, қўл учи билан тутиб гапирди, — койиб нима қилар эди бечора. — Ойбек, Танланган асарлар