kolonna

ot 1. arxit. Imoratning tomi, peshtoqi, ichki qismlari va shu kabilarni koʻtarib turishga xizmat qiladigan, asosi aylana yoki toʻgʻri toʻrtburchak shaklida boʻladigan tayanch, ustun.

U [qorovul] qaytib kelganda, novcha kishi imoratga uzoqdan koʻzini goh qisib, goh katta ochib qarar, pakana yigit uning kolonna va devorlariga chertib, deraza va eshiklarining boʻyogʻini tirnab, hidlab koʻrar edi. — A. Qahhor, Asarlar

Derazalari keng va eshik oldi oppoq chiroyli kolonnalar bilan bezalgan klub binosi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar

2. Harbiy xizmatchilar yoki harbiy boʻlinmalarning birin-ketin tizilgan safi; ketma-ket tizilib boruvchi odamlar, mashinalar va shu kabilar guruhi, safi.

Trevoga eʼlon qilinishi bilan soldatlar daraxt panalariga, oʻydim-chuqur joylarga oʻzlarini oldilar, butun kolonna yerga yotdi. — I. Rahim, Chin muhabbat

Kolonna darvozaga burilib, hovliga kirdi va oldindagi kapitanning komandasi bilan toʻxtadi. — H. Gʻulom, Toshkentliklar

Shu choq tanklar kolonnasi yetib keldi-da, yoʻlda turib olib, tepalikka toʻp ota boshladi. — I. Rahim, Chin muhabbat

1. (saf)Kolonne f

2. (ustun)Säule f, Kolonne f

n column, row, line