koʻks

ot 1. ayn. Koʻkrak.

Qoʻlini koʻksiga qoʻyib taʼzim qilmoq.

Xonaning toʻridagi poʻstak ustida oppoq soqoli koʻksiga tushgan katta sallali, ola choponli domla oʻtirardi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Jingalak sochlari koʻzlarini toʻsib turgan Raisa ikki qoʻli bilan onasining koʻksini ushlab, yigʻlab turardi. — I. Rahim, Chin muhabbat

2. koʻchma Yurak, qalb.

[Yoʻlchi] Gulbogʻchadagi u pari koʻzdan gʻoyib boʻlguncha, otni sekin yurgizib, koʻksidagi cheksiz shodlik bilan qanoatlangan, shirin oʻylarga botgan holda ketdi. — Oybek, Tanlangan asarlar.

3. koʻchma Biror narsaning oʻrtasi, ichi, bagʻri.

Yoshlar choʻl koʻksini yorib, tobora ilgarilab borardi. — Sh. Gʻulomov, Shonli avlod

Gʻulomjon qizlarni koʻm-koʻk koʻksiga olgan gʻoʻzaga bir necha zum suqlanib qarab turardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha