кўч
koʻchкўч И
(Сами Абдуқаҳҳор)]]. Қадимги туркий тилда ҳам шундай маънони ва бошқа маъноларни ҳам англаттан бу от кўч— феълининг исм эши бўлиб (ЭСТЯ, III, 90), ўзбек тилида ў унлисининг юмшоқлик белгиси ёʻқолган: кўч > коч
1. Кўчиш пайтида ташиладиган уй-рўзғор буюмларидан иборат юк
Бир машина кўч
Аматжон бир аравага келин-ку-ёвнинг кўчини ортиб, дарҳол ёʻлга чиқди — С. Сиёев, Аваз
Кўчларни йиғиштир! Аравани қўш! Қувага жўнагаймиз! — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
2. Кўч кўтармоқ Рўзғори билан, ўзига тегишли нарса-буюмлар билан бошқа жойга кўчмоқ, кетмоқ
Саодат турмуш ўртоғи билан кўчини кўтариб, кўп жойларда бўлди — Назармат, Жўрлар баланд сайрайди
Лобар кўчини кўтариб кетганига йигирма кунча бўлди — Ҳ. Ғулом, Тошкентликлар