кифояланмоқ

фл. 1. Қаноат ҳосил қилмоқ, қаноатланмоқ.

Ўзбегимнинг одати шу: уйига бирон меҳмон келса, бор-будига кифояланмай, оёғи куйган товуқдай югуради, ўзида бўлмаса, қўшнисиникига югуради. — С. Нуров, Нарвон

2. Шунинг ўзи билан бас қилмоқ; чекланмоқ.

Норбувининг бу муштумзўр жумласи унинг қитиғини келтирган бўлса ҳам, фақат бир хўмрайиш билан кифояланади. — Ҳ. Шамс, Душман