кибрли

сфт. Ўзини ҳаммадан юқори ҳис этадиган; кеккайган.

[Қизлар] Қутбияни кибрли, мағрур ва ота-онасига катталик қилади, деб айблардилар. — С. Айний, Эсдаликлар

элликбоши бирдан ғолиб, кибрли вазият олди ва Парпихўжа ёғчига сўзлади. — Ойбек, Танланган асарлар