кезмоқ

фл. 1. Айланиб юрмоқ; сайр қилмоқ.

Чўлларда кезмоқ. Шаҳарни кезиб чиқмоқ. Денгиз соҳилида кезмоқ. Дунёни кезмоқ.

Шукуржон қишлоқда бир кун турди, пахтазорларни кезди, онаси билан бувисининг қабрини зиёрат қилди. — О. Ёқубов, Ота изидан

Ойдин оқшомларда, қишлоқнинг сокин кечаларида Мансур билан жимгина кезишлар ҳам, кечалари толиқиб донг қотиб ухлашларнинг ҳам ажиб бир гашти бор эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол.

2. кўчма (жонсиз нарсаларга нисбатан) Шундай (айланиш, юриш) ҳаракатда бўлмоқ.

Зулмат қуюқлашиб борар, пастак булутлар қоп-қора этакларини судраб, шаҳар устида кезиб юрар, ҳамон ўша совуқ, лоқайд томчиларини пуркар эди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Ачиган май иси кезган ҳовлиларда шамол-дайди, Ниманидир гўё излаб, хумлар гирдин айланади. — Х. Даврон