кермоқ
kermoqкермоқ
фл. Икки томонга тортиб, орасини очмоқ, йирмоқ.
Маҳкам ака ботинкани қўлига олиб, дастасини кериб берди. — Р. Файзий, Сен етим эмассан
Беғубор осмонда бир калхат қора қанотларини кериб, бўйнини чўзиб, аланглаб юрибди. — А. Муҳиддин, Ҳ. Тожибоев, Оташ қалбли қиз
- Кўкрак кермоқ
- Қошини кермоқ 1. Қошини кўтармоқ; Қудратнинг дами ичига тушиб кетди, қошини кериб, жавоб кутиб турган Колянинг афтига тик боқолмади. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқларКерма, манманлик билан, ўрнида турган қошни. — Чустий.