kerik

sft. 1. Orasi ochiq, kerilgan; teshiklari katta.

Mirhoji boshi yumaloq, katta burnining kataklari kerik gerdaygan boy. — Oybek, Ulugʻ yoʻl

2. koʻchma Oʻziga bino qoʻygan; taltaygan, kerilgan.

Mana bugun ham mingboshining kerik xotini Itvachchalarini ergashtirib chiqmasin, biram suq, biram ifloski bolalari, deganini eshitib, bormadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.