keksa

sft. 1. Uzoq yashab katta yoshga yetgan, umrining oxirgi bosqichini yashayotgan; qari.

Keksa odam. Keksa ayol. Keksa chinor.

Quyosh endi tigʻ yoya boshlagan salqin sabohda Qorabuloq qishlogʻidan biri keksa, biri yosh — ikki otliq chiqib kelaverdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

Ana, keksa qayragʻoch, uning tunuka tom ustiga engashgan azamat shoxi qurib qolibdi. — S. Ahmad, Qadrdon dalalar

2. ot Keksa yoshdagi shaxs; qariya.

Keksalar choyxonasi. Keksalar oʻgiti.

Keksalar boʻlsa, bunday issiq oʻttiz yil burun boʻlganini, oʻshanda ham shahar tovaday qizib, odamlar atrof chorbogʻlarda jon saqlashganini eslashardi. — Mirmuhsin, Umid

Keksalarning aytishicha, bunday paytlarda biron-bir tepalikning ustiga chiqib, jimgina quloq solib yotsangiz, yerning nafasini eshitarmishsiz. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol

3. koʻchma Uzoq yillardan beri mavjud, koʻp yillarni koʻrgan; qadimiy, eski.

Keksa bilim dargohlaridan biri.

Har bir xalqning ogʻzaki badiiy ijodiyoti u xalqning tarixi qadar keksadir. — OʻTA

Ey, keksa buloqlar, eski qadrdon, Oʻynoqi umrimday joʻshib oqdingiz. — Gʻayratiy

Shunday yorqin, shunday oydin zamoni ham boʻlarmikin bu jafokash keksa dunyoning?! — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.