касофат

от 1. Ёмон оқибатга олиб борадиган, бахцизлик (зиён, заҳмат) келтирадиган.

Касофат иш.

Шира кўп касофат нарса, ғўзанинг ёш баргларига ёпишдими — уни бужмайтириб қўяди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Кайфим бор эди, ҳаммасига касофат арақ сабабчи — Газетадан

2. от Ёмон оқибат, ёмон, нохуш таъсир.

Яхшининг — шарофати, ёмоннинг — касофати. Матал.

Очлик касофатидан она-бола дунёдан кетди. — С. Исмоилзода, Темур

Мана шундай ҳилофи шаръий ишларингизнинг касофатидан бундай кунларга тушдингиз. — С. Айний, Қуллар

3. Шундай белги, таъсирга эга бўлган шахс ёки нарсага нисбатан қўлланади; шахс ёки нарсани шундай белги билан қайд этади.

Ёʻқол, дейман, ёʻқол, наҳс! Ёʻқол кўзимдан, касофат! — С. Зуннунова, Олов

Бунинг устига нўхтаси ҳам ёʻқ эди касофатнинг [новвоснинг]. — С. Нуров, Нарвон

Сен замонни тушунасанми, ўйлаб қара, агар шу хом қовоқда миянг бўлса, йиғлама, касофат. — Ойбек, Танланган асарлар