карилламоқ

фл. 1. айн. Қарилламоқ.

2. кўчма Ортиқ даражада мақтанчоқлик қилмоқ, ортиқ даражада мақтанмоқ, ўзини шундай ҳолатда тутмоқ.

[Саркор:] Менинг ҳаммадан ҳам укам Маматхонга раҳмим келади. Кариллаб юрган йигитнинг ёр-у оғайнилари орасида шохи қайрилди-я. — К. Яшин, Нурхон

Қишлоқ самоварида ошхўрлик қилиб, ўтганнинг ўроғини, кетганнинг кетмонини олиб, кариллаб ётадиган беш азамат бирданига ғойиб бўлди-қолди. — С. Аҳмад, Аёлларнинг соқоли борми?