карахт

сфт. 1. Ҳис-сезгиси ўлик; ҳаракациз, қотиб қолган.

Назокатнинг карахт вужудида томирларга қон югургандек бўлди. — С. Аҳмад, Қадрдон далалар

-Қўл майиброқ, ўғлим — деди чол Сидиқжонни хижолатдан чиқариб, —

мана шу ўнг қўл карахт. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Қалби дод, дод, деб фарёд солар, аммо йиғлай деса, кўзига ёш келмади, сўзлай деса, тилига сўз келмади — вужуди карахт бўлиб қолган эди. — С. Анорбоев, Оқсой

2. кўчма Эс-ҳушини ёʻқотган, ҳушсиз.

Шарофат Анзират холанинг остонасидан ичкарига қадам босганда, заҳарга тўлган чаёндек, ўз заҳаридан ўзи карахт эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Мудҳиш хабар Бобурни жимжит қилиб қўйди. У карахт бир аҳволда кийинди. Отига минди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар