karavot

ot 1. Toʻrt oyoqli, ustiga koʻrpa-toʻshak solib yotiladigan uy-roʻzgʻor anjomi.

Sherbek hovli oʻrtasidagi yapasqi balxtut tagidagi karavotga yechinmasdan chalqancha yotdi. — S. Anorboyev, Oqsoy

Uning [Zeboning] karavoti gʻirch-gʻirchidan onaning uyqusi oʻchib ketdi. — Shuhrat, Shinelli yillar

2. Ustida koʻpchilik boʻlib oʻtirish (baʼzan yotish) uchun maxsus ishlangan, yoz kunlari hovli, choyxona va shu kabilar joylarga qoʻyiladigan maxsus qurilma; soʻri, kat.

Nuri giloslar ostiga qoʻyilgan, panjaralari koʻk boʻyoq bilan sirlangan katta yogʻoch karavotga qalin koʻrpacha yoyib, yostiqqa yonboshlab oʻtirar edi. — Oybek, Tanlangan asarlar