каниз
kanizканиз
от 1. Тутқун аёл; чўри.
[Афанди:] Энди менга бирмунча ходим, каниз, маишат анжомлари берасиз. — Латифалар
2. Хон, амир ва бошқа ҳукмдорлар саройидаги хизматчи аёл.
Шоир ҳарамдаги канизлардан бири билан алоқа боғлаган экан. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Унинг тагидан кийилган оқ атлас кўйлагининг этаги шунчалик узунки, икки каниз икки томондан кўтариб келяпти. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар
КАНИЗ
tutqın hayal, shorı, qul