kambagʻal

sft. 1. Muhtojlikda yashovchi, tirikchilik uchun kerakli narsasi yetarli boʻlmagan; qashshoq, faqir, bechora.

Kambagʻal dehqon. Kambagʻal oila.

Kambagʻal yigit endi yorugʻda hamma otlarni ayrim-ayrim koʻzdan kechirdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Oʻquvchilarning qariyb hammasi kambagʻallarning bolalari boʻlgani uchun, Gʻulomjon ota-onalar bilan maslahatlashib, ularga har kun issiq ovqat qildirib berib turdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Yetarli boʻlmagan; kam, yetishmaydigan.

Suvga kambagʻal yer. Soʻzga kambagʻal odam.

3. koʻchma s. t. Mushkul yoki ayanchli ahvolga tushib qolgan kishi; shoʻrlik, boyoqish, bechora.

Yoʻlchi qachon kelar ekan, kelganda ham nima qilardi, boʻzbola, kambagʻal. — Oybek, Tanlangan asarlar