камбағал

сфт. 1. Муҳтожликда яшовчи, тирикчилик учун керакли нарсаси етарли бўлмаган; қашшоқ, фақир, бечора.

Камбағал деҳқон. Камбағал оила.

Камбағал йигит энди ёруғда ҳамма отларни айрим-айрим кўздан кечирди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ўқувчиларнинг қарийб ҳаммаси камбағалларнинг болалари бўлгани учун, Ғуломжон ота-оналар билан маслаҳатлашиб, уларга ҳар кун иссиқ овқат қилдириб бериб турди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Етарли бўлмаган; кам, етишмайдиган.

Сувга камбағал ер. Сўзга камбағал одам.

3. кўчма с. т. Мушкул ёки аянчли аҳволга тушиб қолган киши; шўрлик, боёқиш, бечора.

Ёʻлчи қачон келар экан, келганда ҳам нима қиларди, бўзбола, камбағал. — Ойбек, Танланган асарлар