кабир

1. эск. Кт. Катта, улуғ.

Муштларинг оғрийди чўнтакларингда: сен ҳамон кичиксан, бу олам — кабир. — Ш. Раҳмон

Ёлғон гапирмоқлик — гуноҳи кабир! — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

2. Етимлик ёшидан ўтган, балоғатга етган, улғайган.

Сағири бўлсин ул хоҳи кабири, чуқур фикри ҳамиша дастгири. — Ҳабибий

3. Кабир (эркаклар исми). •