жавлон

от 1. ёки Жавлон урмоқ (қилмоқ)

2. 1) ҳозирлик кўрмоқ; отланмоқ; айланмоқ, сайр қилмоқ.

Маликайи айёр, агар турсанг сўзинг-да, Сенинг билан ёʻлга жавлон қилайин. — Гулшанбоғ

Мана бу от-арава сизники, сизга бердим, қани, ўтириб бир жавлон қилиб келинг. — Ойбек, Танланган асарлар;

3. 2) астойдил меҳнат қилмоқ; бирор соҳада ўзини кўрсатмоқ.

Биров меҳнат фронтида жавлон уриб, ажойиб хотира қолдирса, биров донишманд сифатида ёдгор қолдиради. — Н. Сафаров, Оловли излар;

4. 3) ўйноқламоқ.

У кузини юмди дегунча, хаёлида қорабайир жавлон қилар, тақаларининг тошларга урилиб тақиллаши қулоқларига эшитилаётгандай туюларди. — Ҳ. Ғулом, Маъшал;

5. 4) кўринмоқ, намоён бўлмоқ.

Ғуломжоннинг кўнглида яйраган қувонч баҳори кўзларида жавлон урди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

6. Жавлон (эркаклар исми).