жафокаш
jafokashжафокаш
сфт. 1. Азоб-уқубатлар тортган, бошидан кулфатлар, оғирчиликлар кечирган, эзилган.
Истар эди жафокаш инсон: Баҳор каби гулласа олам, Баҳор каби кулса озодлик, Барҳам топса қуллик, кишан, ғам. — Уйғун
2. кўчма Меҳнаткаш, меҳнацевар.
Ўлма, эй қўли қанд, жафокаш боғбон, Яшай бер, боғларга чулғанган Ватан. — Ғ. Ғулом
Орамизда шундай беминнат, жафокаш кишилар борки, улар катта-катта юмушларни бажариб қўйишади-ю, бу ҳақда мақтанишни ёмон кўришади. — Газетадан