izofa

ot 1. esk. kt. Qoʻshish, bogʻlash, tirkash.

2. tlsh. Fors, arab va baʼzi turkiy tillar grammatikasida: aniqlanmish bilan undan keyin joylashgan aniqlovchini bogʻlovchi urgʻusiz unsur; bogʻlanishning fors tilidan oʻzlashgan shunday turi oʻzbek tilida koʻpincha undoshlardan keyin i, unlilardan keyin yi keltirish bilan boʻladi, masalan, oshiqi beqaror, shahri azim, bodi sabo, oynayi jahon, baloyi nafs.