изофа
izofaизофа
от 1. эск. кт. Қўшиш, боғлаш, тиркаш.
2. тлш. Форс, араб ва баъзи туркий тиллар грамматикасида: аниқланмиш билан ундан кейин жойлашган аниқловчини боғловчи урғусиз унсур; боғланишнинг форс тилидан ўзлашган шундай тури ўзбек тилида кўпинча ундошлардан кейин и, унлилардан кейин йи келтириш билан бўлади, масалан, ошиқи беқарор, шаҳри азим, боди сабо, ойнайи жаҳон, балойи нафс.
- Изофа қилмоқ Қўшмоқ, боғламоқ. Яна ўз фикри босавобларини изофа қилиб, қусур ва хатоларимизни танбеҳ эцалар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар