izo
изоizo
ot esk. kt. Azoblash, ranjitish; ozor, alam.
Zolimlardan koʻrding izo, Boʻlmay maqsad ishi bajo. — Tohir va Zuhra
Mushtumzoʻrlik omboriga gʻalla berilmas, Uning igʻvo, izosidan hech bir qoʻrqilmas. — Gʻ. Gʻulom
- Izo bermoq Ozor bermoq, azoblamoq, ranjitmoq. Kimki nasihat bilan tuzalmasa, hayot unga izo berib, koʻzini ochib qoʻyadi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida
izo
n shame, embarrassement