izlamoq

fl. 1. (yurib, qarab, soʻrab) Kimsa yoki narsani topish harakatida boʻlmoq; axtarmoq, qidirmoq.

Ish izlamoq. Ona oʻgʻliga qiz izlar edi. Choʻpon yoʻqolgan qoʻylarni izlamoqda edi.

Boshim eson, oʻtib ketdi koʻp yillar. Shakarbekni izlab, topmadim xabar. — Shirin bilan Shakar

Indiniga ertalab ona-bola yoʻlga chiqib, bedarak ketgan otani izlab ketdilar. — P. Tursun, Oʻqituvchi

quyuq qoshlari ostidagi yarim ochiq koʻzlari kimnidir izlagandek qaraydir. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

U kimnidir izlayotgandek, u yoq-bu yogʻiga picha alanglab qarab turdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.

2. Fikrlash, oʻylash orqali topish harakatida boʻlmoq; axtarmoq.

Bahona izlamoq. Yangilik izlamoq. Dalil izlamoq.

Matchon toʻra Jumagulga erishishga koʻzi yetmagach, uni Isfandiyorxonga inʼom qilib, unga yaxshi koʻrinish yoʻllarini izladi. — J. Sharipov, Xorazm