итялоқ

от 1. шв. Итга овқат бериладиган идиш, итнинг туваги.

Ташқаридан итялоққа ўхшаш кир қозонча олиб кириб, ёғ чучита бошлади. — Х. Тўхтабоев, Беш болали йигитча

2. сўк. Шу идишга нисбатли ҳақоратни билдиради.

Кампир уйда жаврар, қизини қарғар эди: — Э, ўл, итялоқ! Дайди итнинг тумшуғини ёғ қилмай ўл! — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

iytyayaq, iytjalaq