isyonkor

sft. 1. Isyon koʻtaruvchi yoki isyon koʻtargan; isyonchi, qoʻzgʻolonchi.

Davlatning yaxlitligini saqlab qolmoq uchun isyonkor va makkor oʻgʻliga qarshi yurish qilishdan boshqa iloji qolmadi [Ulugʻbekning]. — Mirmuhsin, Meʼmor

Chor hokimiyati isyonkor fuqarodan shafqatsiz ommaviy qasos oldi. — N. Safarov, Olovli izlar

2. Isyonga chorlovchi, isyonga daʼvat etuvchi.

Isyonkor shoir.

Olovday qizib turgan miyasida isyonkor fikrlar tugʻyon qilardi. — O. Yoqubov, Qanot juft boʻladi

Lekin shoirning isyonkor ovozini tindira olmadi. — Gazetadan