исёнкор

сфт. 1. Исён кўтарувчи ёки исён кўтарган; исёнчи, қўзғолончи.

Давлатнинг яхлитлигини сақлаб қолмоқ учун исёнкор ва маккор ўғлига қарши юриш қилишдан бошқа иложи қолмади [Улуғбекнинг]. — Мирмуҳсин, Меъмор

Чор ҳокимияти исёнкор фуқародан шафқациз оммавий қасос олди. — Н. Сафаров, Оловли излар

2. Исёнга чорловчи, исёнга даъват этувчи.

Исёнкор шоир.

Оловдай қизиб турган миясида исёнкор фикрлар туғён қиларди. — О. Ёқубов, Қанот жуфт бўлади

Лекин шоирнинг исёнкор овозини тиндира олмади. — Газетадан

qozģalańshı, kóterilisshi