истиғно

от 1. Муҳтож бўлмаслик (эҳтиёж сезмаслик) ҳис-туйғуси, шундай ҳис-сезгили муносабат, ҳолат.

Эгасининг одамгарчилиги ҳар қанча катта бўлганда ҳам, меҳмонларинг истиғно ва виждон доирасидан чиқмаслиги лозим. — А. Қодирий, Обид кетмон

2. Гўзал қилиқ билан тортиниш; ноз.

Нуқра Давроннинг ўзига қадалиб турган кўзларига: Менга мунақа қараманг, дегандай истиғно билан боқди-ю, бармоқларини силкитганча, дарахтлар орасига шўнғиб кетди. — С. Кароматов, Сўнгги бархан

— Бас, бас-э! — деб Қирмизхон истиғно билан чимирилди. — Н. Аминов, Ёлғончи фаришталар

н 1. indifference (to)

2. neglect, disregard, disdain, slight

3. scorn, disdain