isitmoq

fl. 1. Oʻz tapti, harorati bilan boshqa narsaning, kimsaning issiqligini oshirmoq, koʻtarmoq, issiq qilmoq; harorat bermoq.

Bektemir uning sovuq qotgan jajji qoʻllarini puflab-puflab isitdi. — Oybek, Quyosh qoraymas

2. Olovga qoʻyib, toblab yoki boshqa biror yoʻl bilan issiq qilmoq.

Oshni isitmoq. Suv isitmoq.

3. Isimoq 2 feʼlining orttirma nisbati.

-Men qoʻrqamanki,— dedi u [Hamdamforma], — Buxoroning asl shoyisidan tikilgan hilpillama koʻylaklar amirkoni botinkalar sening koʻnglingni unga isitgan boʻlmasin. — S. Ayniy, Qullar

Mana man asl duoxon Isitib, sovitib qoʻyaman. — Hamza, Quzgʻunlar