иситмоқ

фл. 1. Ўз тапти, ҳарорати билан бошқа нарсанинг, кимсанинг иссиқлигини оширмоқ, кўтармоқ, иссиқ қилмоқ; ҳарорат бермоқ.

Бектемир унинг совуқ қотган жажжи қўлларини пуфлаб-пуфлаб иситди. — Ойбек, Қуёш қораймас

2. Оловга қўйиб, тоблаб ёки бошқа бирор ёʻл билан иссиқ қилмоқ.

Ошни иситмоқ. Сув иситмоқ.

3. Исимоқ 2 феълининг орттирма нисбати.

-Мен қўрқаманки,— деди у [Ҳамдамформа], — Бухоронинг асл шойисидан тикилган ҳилпиллама кўйлаклар амиркони ботинкалар сенинг кўнглингни унга иситган бўлмасин. — С. Айний, Қуллар

Мана ман асл дуохон Иситиб, совитиб қўяман. — Ҳамза, Қузғунлар