ишқ
ishqишқ
от 1. Бошқа жинсдаги шахсга берилиш, интилиш (мойиллик) ҳис-сезгиси.
Мажнуннинг Лайлига ишқи. Ишқ савдоси. Ёр ишқида ёнмоқ.
Ишқи ёʻқ — эшак, дарди ёʻқ — кесак. — Мақол
Бир вақтлар ишқ можароларини ёлғиз эртаклардан тинглаган Гулнор энди ўзи ишқнинг олов кўйлагида яшар эди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. кўчма Зўр ички интилиш; иштиёқ.
Одатда, навбаҳор келиши билан қалби яратиш ишқи билан туғён урувчи сахий боғбонлар, пахтакорлар ва ишчилар йил бўйи қилиниши лозим бўлган ишларни хомчўт қилиб оладилар. — Газетадан
Ажабо, устознинг инсон қалбига солган ижод ишқи шогирднинг матонати билан қўшилса, мўжиза туғиларкан. — Гулдаста
- Ишқи тушмоқ Ишқ-меҳри уйғонмоқ, ишқ-меҳр билан боғланмоқ; севиб қолмоқ. Деҳқоннинг ишқи ерга тушган. У ерни эъзозлайди. — ГазетаданБировга ишқингиз тушса, қиз боладан бешбадтар уятчан бўлиб қолар экансиз — П. Турсун, Ўқитувчи