ишорат

от эск. айн. Ишора.

Аминнинг кўз ишорати билан йигитлар юқори кўтарган таёқларини қўндирмасдан сақлаб турдилар. — С. Айний, Қуллар

Ёʻлчи, Ҳамбар уқтирган ишоратларни бир-бир кўздан кечириб, сўл ёқдаги боши берк тор кўчага кирди. — Ойбек, Танланган асарлар

Абдурауф тунқотар даҳлизга чиқиб, ўзини четга олиб турган Султоналига, нима гап, деган ишоратини қилди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён