ишора

от 1. Кўз, қош, қўл, бош ва бошқалар ҳаракати билан берилган белги, имо, шунингдек, гап билан яширин тарзда ифодаланган маъно; шама.

Ҳўкизга — туртки, донога ишора кифоя. — Мақол

Сафаров кўз ва қош ишораси билан Самандаровга: Эвида-да! Бу гаплар, бу муомала ортиқча, дегандай қилди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Мингбоши томдаги карнайчиларга бас ишорасини қилди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Зулфиқор баъзан бу қиз нима демоқчи, дегандай хаёлга чўмар, Бадианинг хатти-ҳаракатлари, қилиқлари, гапларидаги ишора уни чуқур ўйлашга мажбур этарди. — Мирмуҳсин, Меъмор

Зумрад Мавлон Исаевичнинг ишорасини тушунди: Ахир мен туфайли келдинг бу ерларга, тентак. Бўлмаса, юрардинг ҳозир дала кезиб. — С. Сиёев, Отлиқ аёл

2. Маълум маъно ифодаловчи, вазифа бажарувчи белги, аломат.

Тригонометрик функсияларнинг ишоралари.

Рўзимбой аканинг чойхонасида Рамазон нўғай ўқийдиган газеталарда нозик ишоралар бор эди. — С. Сиёев, Ёруғлик

Мактубдаги тушуниш қийин бўлган нуқта ва ишоралар яна бир қайта заҳар сочиб ўтгандек бўлдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар