ишончсиз

сфт. 1. Ишониб бўлмайдиган; бетайин.

Ишончсиз киши билан ишлама, Ажабланиб, бир кун тилинг тишлама. — Мақол

У подшоҳни лашкар ичидаги ишончсиз шахслардан огоҳ этар, уларни жаллод қўлига топширарди. — Мирмуҳсин, Меъмор

2. Умид-ишончи ёʻқ, ишончсизлик ифодаловчи.

Дўстининг ташвишини ишончсиз кулги билан ёʻқотишга тиришди. — Ойбек, Қуёш қораймас

худди саҳнага биринчи бор чиқаётган ҳаваскор санъаткордек, ишончсиз қадам билан телефонга борди. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат