ишонч

от 1. Ишониш ҳисси, туйғуси.

Ишонч билан гапирмоқ; Ишонч уйғотмоқ.

Ўнинчиси ҳам гапми, истаганича топиши мумкин — истак, ишонч ўлмаса бас — Газетадан

Ёʻлчи чакки одамларни топмади, Ёрматнинг ҳақсиз эканига ишончи кундан-кун ортди. — Ойбек, Танланган асарлар

Бор ишончим: бир куни Ёнгай қуёш қутб узра ҳам. — Э. Воҳидов, Муҳаббатнома

2. Эътимод этилган, суянилган, умид боғланган шахс ёки нарса.

Модомики, иккимизнинг ёлғиз ишончимиз шу ўғлимиз экан бизга лозими, унинг хурсандлиги нима билан бўлса, шуни ахтаришдир. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Элмуроднинг ғурур билан гапирадиган гапи — келажакка ишонч ва умиди бўлиб қолди. — П. Турсун, Ўқитувчи