irim
иримirim
ot etn. Biror maqsad, niyat bilan qilingan xurofiy tadbir (masalan, toʻydan yaxshi niyat bilan biror narsa olib ketish; dard-baloni qaytarish, ziyon-zahmatdan, koʻz tegishdan saqlash uchun biror narsani boshdan oʻgirib tashlash va boshqalar).
Ona-bola darvozadan chiqayotganda esa, irimini qilib, qoʻlidagi oyna ustiga obdastadan suv yugurtirib, Latofat bilan kelini koʻzdan gʻoyib boʻlguncha qarab qoldi. — S. Karomatov, Hijron
Eski irimlardan qutulib ketmagan baʼzi boʻltaklar xodaning ustiga isiriq bogʻlab qoʻyadilar. — A. Qodiriy, Obid ketmon
- Irim qilmoq Biron-bir falokat, ziyon-zahmatga yoʻliqmaslik yoki uning oldini olish chorasini qilmoq, qidirmoq; irim tarzida biror narsa qilmoq. Ikki kampir irim qilib, Malikaning dard tutayotganligini hech kimga bildirmaslikka tirishib eshikni ham zanjirlab qoʻyishgan edi. — Mirmuhsin, ChiniqishOxiri u irim qilib, hujrasining eshigini qulflamay, koʻchaga chiqdi. — S. Ahmad, HukmXadicha xola burungiday uning peshonasidan oʻpdi, duo qildi, irim qilib, kuzatgani chiqmadi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
irim
n superstition
IRIM
ırım
irim
etn. Aberglaube m
Irim
ruschaсуевериеinglizchasuperstitionfransuzchasuperstitionarabchaخُرَافَةٌ, وَسْوَاسٌ