ирғитмоқ

фл. 1. Ирғимоқ феълининг орттирма нисбати.

Илон юрган қийин ёʻлдан

Чу деб отини ирғитди. — Нигор ва Замон

2. Отмоқ, улоқтирмоқ.

Елкадаги юкни ирғитмоқ. Қўлга тушган нарсани ирғитмоқ.

Ғуломжон қамчини мингбошининг қўлидан юлиб олиб, супага ирғитди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча.

Қўзибой ҳар тошни ирғитганда, гимнастикачилардай енгил гавдаси билан бир ирғиб тушар ва бу қилиғидан ўзи завқланиб куларди. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

3. Юқорига томон силкимоқ, кўтариб ташламоқ.

Арава оҳиста ёʻл босарди, қўтослар секин, ялқов қадам ташлар ва ўқтин-ўқтин аравакаш хўш-хўш! деб, қуруқ суяк қўтосларга қамчи ирғитиб қўярди. — Ойбек, Нур қидириб

Ер, худди от олиб қочган аравадай, кишини ирғитиб-ирғитиб ташлар эди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз