ирғимоқ
irgʻimoqирғимоқ
фл. айн. Сакрамоқ.
Ариқдан ирғиб ўтмоқ.
- Ирғиб (ўрнидан) турмоқ Чаққонлик билан тез, қалқиб (ўрнидан) турмоқ, дик этиб (ўрнидан) турмоқ. Худди босинқираган одамдек, ирғиб ўрнимдан турдим. — Н. Сафаров, Оловли излар
- Ирғиб тушмоқ Бехосдан юқорига кўтарилиб тушмоқ, сапчиб кетмоқ. Оёғимга бир нарса тегиб, ирғиб тушдим.Содиқжон бойвачча бу гапни эшитиб, бир ирғиб тушди. — К. Яшин, Ҳамза
- Ирғиб чиқмоқ Ташқарига бўртиб, туртиб чиқмоқ (кўз соққаси, томир ва шу кабилар ҳақида). Ирғиб чиққан кўзлар. Ирғиб чиққан томирлар.Унинг Икўчқорнинг] офтобда қорайган ориқ пайлари ирғиб чиққан, оёғи тарашага ўхшарди. — А. Убайдуллаев, Ҳаёт оқими