irgʻimoq
ирғимоқirgʻimoq
fl. ayn. Sakramoq.
Ariqdan irgʻib oʻtmoq.
- Irgʻib (oʻrnidan) turmoq Chaqqonlik bilan tez, qalqib (oʻrnidan) turmoq, dik etib (oʻrnidan) turmoq. Xuddi bosinqiragan odamdek, irgʻib oʻrnimdan turdim. — N. Safarov, Olovli izlar
- Irgʻib tushmoq Bexosdan yuqoriga koʻtarilib tushmoq, sapchib ketmoq. Oyogʻimga bir narsa tegib, irgʻib tushdim.Sodiqjon boyvachcha bu gapni eshitib, bir irgʻib tushdi. — K. Yashin, Hamza
- Irgʻib chiqmoq Tashqariga boʻrtib, turtib chiqmoq (koʻz soqqasi, tomir va shu kabilar haqida). Irgʻib chiqqan koʻzlar. Irgʻib chiqqan tomirlar.Uning IKoʻchqorning] oftobda qoraygan oriq paylari irgʻib chiqqan, oyogʻi tarashaga oʻxshardi. — A. Ubaydullayev, Hayot oqimi