inqillamoq

fl. Kasallik yoki yuk ogʻirligidan gavdani zoʻriqqan holda tutmoq va shu holatga mos tovush (ih, ih kabi) chiqarmoq; zoʻriqib (tikilib) nafas chiqarmoq

Koʻzini ochmaydi, oʻqchiydi, inqillaydi. Butun badani oʻt boʻlib yonadi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Kampir inqillagancha joyiga borib oʻtirdi, tizzalarining koʻzini uqalab, ogʻir soʻlish oldi. — X. Sultonov, Onamning yurti

Shodmonxoʻja esa turolmay inqillar, ogʻzi-burnidan oqayotgan qonni toʻnining bariga artar edi. — K. Yashin, Hamza

Ogʻriq, dard zoʻridan ihramoq.İNLEMEK

v groan

ıńqıldaw, ıńırsıw