инқилламоқ

фл. Касаллик ёки юк оғирлигидан гавдани зўриққан ҳолда тутмоқ ва шу ҳолатга мос товуш (иҳ, иҳ каби) чиқармоқ; зўриқиб (тикилиб) нафас чиқармоқ

Кўзини очмайди, ўқчийди, инқиллайди. Бутун бадани ўт бўлиб ёнади. — С. Сиёев, Ёруғлик

Кампир инқиллаганча жойига бориб ўтирди, тиззаларининг кўзини уқалаб, оғир сўлиш олди. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

Шодмонхўжа эса туролмай инқиллар, оғзи-бурнидан оқаётган қонни тўнининг барига артар эди. — К. Яшин, Ҳамза