имонсиз

сфт. 1. дин. Худога ишонч-эътиқоди ёʻқ, худодан, диндан қайтган; даҳрий.

2. Виждони ёʻқ, нопок.

Мен бу имонсиз чолнинг уддабуронлигидан ҳайронман. — А. Хакимов, Илон изидан

Бунинг отаси Махмуд Мирзо бағоят имонсиз, бузуқ одам эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

3. Шундай одамга нисбатли ҳақоратни билдиради; виждонсиз, диёнациз.

— Ҳой, имонсиз чол, Мирзахайдар акани нега қўшасан? — деди кимдир орқадан. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари