imon
имонimon
ot 1. din. Xudoga boʻlgan ishonch, eʼtiqod; koʻngilda ishonish va tilda iqror qilish.
Imoniga, diniga mustahkam pokiza odam bor joydan ajina yuz chaqirim nariga qocharmish. — S. Ahmad, Hukm
Vatanni sevmoq ham, ilm oʻrganish ham, kattalarni hurmat qilish ham, tozalik ham imondandir. — Gazetadan
Masalan, Paygʻambarimizdan rivoyat qilinadiki, Imon oltmishdan ziyod shuʼbalardan — tushunchalardan tashkil topgan, hayo esa oʻshalarning biridir. — Gazetadan
2. Umuman, ishonch.
Mufti oʻz ixtiyoridagi turli vositalar orqali Mirzoni tekshirib koʻrdi. Uning sof millatchi muhojir ekaniga imon hosil qildi. — A. Hakimov, Ilon izidan
- Imon keltirmoq Lo iloha oyatini oʻqib, xudoga ishonch-eʼtiqod bildirmoq. Eshon boʻgʻilibroq davom etdi: — Yoʻq, bandaning ishi haq taologa imon keltirmoq! — P. Tursun, OʻqituvchiBu odamlar xudoga erta-yu kech ibodat qilar, har bir soʻzda unga imon keltirar edilar. — P. Tursun, Oʻqituvchi
- Imoni komil Shak-shubhasi yoʻq, butunlay ishonadi. Biroq Elchiyevning imoni komilki, shu asnoda hech kim qizichalik qattiq kuymasdi unga. — E. Aʼzamov, Javob
- Imonini yutmoq (yoki yoʻqotmoq, sotmoq) 1. Xudoga ishonchni yoʻqotmoq, dindan qaytmoq;