ифтор

от 1. дин. Рўза кунлари шом пайтида ўтказиладиган рўзани очиш, оғиз очиш маросими; оғиз очиб овқатланиш.

Ифтор қилмоқ. Ифторга ўтирмоқ.

Афанди узун кун рўза тутиб толиққан эди, ифтордан кейин мачитга чиқмади. — Латифалар

Тоҳир кекса ота-онаси билан ифтор қилмоқда эди. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

2. Ифтор вақтида бериладиган зиёфат, меҳмондорчилик.

[Миробид] Урф-одатларни ҳурмат қилади: ҳар йили беш-ўнта кишини ифторга чақиради. — В. Ғофуров, Вафодор