иблис

от 1. Одамларни ёʻлдан оздирувчи, ёмон ёʻлга бошловчи махлуқ; шайтон.

У, Саидғозининг юрагига иблис ин қурган туҳматчи, бутун бадани заҳар боғлаб кетган ғаразгўйлигини билмаган экан. — С. Анорбоев, Оқсой

2. кўчма Иблисга хос хусусиятли одам.

Эзозхон одам суратидаги иблис ҳикоясига қўрқув ичида қулоқ солиб ўтираркан, унинг [Зиёдилланинг] мақсадига тушуна олмади. — Ҳ. Ғулом, Машъал

3. Иблисга нисбатловчи ҳақоратни билдиради.

Қутидор, қизининг мақсадига тушуниб, икки турли қўлни дарров пайқаб олди: — Виждонсиз, иблис! — деб қўйди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар