иби

шв. унд. с. Ажабланиш, ҳайронлик каби ҳис-туйғуни билдиради; вой, ие.

Суҳбатдошим бу гапларни эшитгач, унинг юзида бирдан қувонч нури пайдо бўлиб, ҳаяжонланиб: — Иби! — деди. — С. Айний, Эсдаликлар

У кўзларини қисиб, тўрхалталарга тикилди: — Иби, нима қиласиз бу намакобларни, хола? — С. Нуров, Нарвон