ҳушсиз

сфт. 1. Ҳушидан кетган, ҳушини ёʻқотган; беҳуш.

Эртасига Раҳматиллани қўли синган, боши ёрилган ва ҳушсиз ҳолатда мактаб ёнидаги бир чуқурликдан топиб, касалхонага жўнатишди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Тун бўйи ҳушсиз ётди. Тонгга яқин аранг кўзини очди. — Ж. Абдуллахонов, Орият

2. Эс-ҳуши жойида эмас, хаёли паришон; беҳуш, паришонхотир.

Анвар меҳмонхонага кириб келувчи Султоналидан ҳам ибо қилмай, гўё ҳушсиз каби, бошини икки қўли орасига олиб, сандал устига энгашди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

Муҳаммад Жамол маҳбубасидан айрилиб, телбалардай эссиз, ҳушсиз қолди. — Ойбек, Нур қидириб